روايت كرده و او از عروه و عروه از عايشه كه عايشه چون پيامبر را وصف مىكرد همان سخنى را مىگفت كه ابو طالب عموى پيامبر گفته است : سپيد چهره‌اى كه ابر از چهرهء او سيراب مىشود / نگاهدار يتيمان و نگهبان بيوه‌زنان / شاخه‌هاى گمنام قبيلهء فهر بن مالك به دو پناه مىبرند / و ايشان در نزد او برخوردار از نعمت و افضال‌اند [ 1 ] . و ياران او ، وى را بدين شعر حسان بن ثابت معرفى مىكردند : سوگند به خداوند كه هيچ مادرى نه آبستن شده و نه زاده / فرزندى همچون پيامبر رحمت ، آن پيامبر هدايت بخش / و خداوند نيز هيچ يك از آفريدگانش را / در وفادارى به پيمان و همسايه ، مانند او نيافريده است [ 2 ] . و عوف از حسن از عايشه روايت كرد كه از عايشه دربارهء خوى پيامبر پرسيدند ، عايشه گفت خوى او همچنان بود كه در قرآن آمده : « كه تو هر آينه بر خوى و خلقى عظيم هستى » ( 68 : 4 ) و زهرى از عروه ، از ابن عباس روايت كرده كه وى در وصف پيامبر گفت : پيامبر از همهء مردمان خوش‌خوىتر و بخشنده‌تر بود و آنگاه كه به نيروى شمشير به مكه راه يافت بديشان گفت : چه گمان برده‌ايد ، چه مىگوييد ، بياييد نيك‌انديش باشيم و سخن نيكو بگوييم ، برادرى بزرگوار و فرزند برادرى بزرگوار و من توانايى دارم . سپس گفت : من همان سخن را مىگويم كه برادرم يوسف گفت : « شما را هيچ سرزنش نمىكنم خداوند بر شما مىبخشايد » ( 12 : 92 ) و از همه درگذشت . انس كه خادم پيامبر بود روايت كرده است كه پيامبر جامهء پشمين مىپوشيد و كفش چوبين به پاى مىكرد و گوسفند مىدوشيد و خانه را جارو مىكرد و بر درازگوش مىنشست و دعوت بندگان را اجابت مىكرد و ما را در اين كارها پيروى از آن حضرت است . عمر بن خطاب ، هيچ آيه‌اى را نمىپذيرفت مگر اينكه دو گواه عادل گواهى دهند ، يك بار مردى اين آيه را نزد او آورد : « شما را پيامبرى از خودتان آمد كه رنج بردنتان بر او گران است و دوستدار شماست و با مؤمنان مهربان و بخشاينده است » ( 9 : 128 ) عمر گفت : گواهى تو را به تنهايى مىپذيريم ، زيرا او همچنين بود كه گفتى . اما آنچه قصه گويان روايت كرده‌اند كه وى با بلندبالايان كه راه مىرفت از آنها كوتاهتر نبود و چون با كوتاه بالايان راه مىرفت از آنها بلندتر نبود و در آفتاب كه

--> [ 1 ] اين دو بيت از قصيدهء مفصل ابو طالب است كه در سيرهء ابن هشام ، ج 1 ، ص 291 به بعد آمده و با اين دو بيت در نقل ، اندك اختلافى دارد . [ 2 ] با اندكى اختلاف رجوع شود به ديوان حسان بن ثابت ، ص 59 .